Van Anraadt was nog maar een beginneling, toen hij dit schilderij maakte. Toch is hij hier te werk gegaan als een volleerd schilder, die heel goed wist hoe hij verschillende materialen - en de lichtreflecties daarop - moest weergeven: aardewerk, glas, metaal,  hout, papier en textiel. Elk oppervlak, of het nu glanzend was of mat, heeft hij verbluffend natuurgetrouw op het doek gezet.

Deze manier van werken, die het resultaat is van heel oplettend kijken en een verfijnde schildertechniek, had hij waarschijnlijk van Gerard ter Borch geleerd. Stoffen als satijn en fluweel wist deze schilder zo levensecht uit te beelden dat ze bijna aaibaar waren.

Een ‘Biertie met een toebackje’

Een stilleven dat bestond uit een combinatie van rook- en drinkgerei werd in de 17de eeuw heel toepasselijk een ‘Biertie met een toebackje’ genoemd.

Het onderwerp was blijkbaar zo in trek dat een aantal Amsterdamse schilders zich erin had gespecialiseerd. Pieter van Anraadt heeft ze ongetwijfeld gekend. Zijn schilderij vertoont opvallend veel overeenkomsten met een werkje van de Amsterdammer Jan Jansz van Treck, dat tien jaar eerder is gemaakt.

De voorwerpen op Van Anraadts stilleven zouden symbool kunnen staan voor de vier elementen: aarde (aardewerken kruik), water (als belangrijkste grondstof voor bier), vuur (vuurtest) en lucht (die door de pijpen wordt gezogen). Dit is minder vergezocht dan het misschien lijkt. Dezelfde symboliek komt voor in de gedichten van Van Anraadts schoonvader Jan van Veen.