De schilder, Jan Both, was enkele jaren in Rome geweest. In de omliggende Campagna vond hij de inspiratie voor dit soort zonovergoten heuvellandschappen. Eenmaal terug in zijn geboorte-stad Utrecht, schilderde hij er tientallen.

Both had een scherp oog voor de natuur. De planten op de voorgrond heeft hij stuk voor stuk heel precies geschilderd. Maar ook de mensen die het landschap bevolken heeft hij raak getroffen. De ruiter in zijn rode jas is afgestegen van zijn paard om aan de kant van de weg zijn blaas te legen. De bedienden – de één te voet, de ander op een ezel – maken van de gelegenheid gebruik om ook even uit te rusten.

Italianisanten

Italië had een grote aantrekkingskracht op de Hollandse en Vlaamse kunstenaars. Al sinds de 16de eeuw trokken zij naar het zuiden. Ze bestudeerden er de overblijfselen van de oudheid, die daar nog volop te zien waren. Maar ook de Italiaanse kunst van de Renaissance ontging hen niet. 

De 17de-eeuwse kunstenaars zagen vooral de schilderkunstige mogelijkheden van het zonnige Italiaanse landschap. Ze ontwikkelden zich tot ware meesters in het weergeven van het zuidelijke licht.  Hun landschappen zijn vaak bevolkt met kleurige herders en herderinnen, soms ook met bijbelse of mythologische figuren.

De herinnering aan het zonovergoten land namen deze ‘Italianisanten’ mee terug naar het noorden, waar zij Italiaanse landschappen bleven schilderen. Zo kreeg de Hollandse landschapsschilderkunst van die tijd een mediterrane tegenhanger van schilders als Jan Both, Nicolaes Berchem, Jan Baptist Weenix en Karel du Jardin.