De aankleding van de ruimte en de figuren is uiterst kostbaar. Op tafel ligt een Oosters kleed. Er is een zilveren inktstel, een prachtige kroonluchter en de zittende vrouw draagt een mantel afgezet met bont. Zelfs de schoorsteenmantel is ongewoon; deze is gebaseerd op het exemplaar uit de Burgemeesterskamer van het Amsterdamse stadhuis.

Het schilderij is een hoogtepunt in het oeuvre van Gabriël Metsu, die zich hier ontpopt als een kundig fijnschilder. Heel precies heeft hij de materialen weergegeven. Opvallend zijn vooral het zachte fluweel en het glanzen satijn bij de zittende vrouw. Ook de doorschijnende stoffen van haar schort en hoofddoek moeten een uitdaging voor de schilder zijn geweest.

Misschien kan het schilderij op de schouw een aanwijzing geven. Hier vaart een schip op de woeste baren voor een rotsachtige kust. In 17de-eeuwse teksten werd een schip vergeleken met de minnaar die komt en gaat en de zee met de liefde. Is de zee kalm, dan is het goed gesteld met de liefde, maar is het slecht weer dan staan er ook op liefdes gebied zware tijden te wachten. De ruige zee op dit schilderij voorspelt niet veel goeds. Bovendien lijkt het schip weg te varen…