Hij heeft goed gekeken naar de verschillende soorten veertjes van het dier: dons bij de poten, stevige, glanzende veren in de vleugels, roodbruine veertjes op de buik en de kop. De spijker en het touwtje waar de patrijs aan hangt zijn niet minder nauwkeurig weergegeven. Heel bewust heeft Weenix de vogel op ware grootte en levensecht geschilderd. Het lijkt alsof je hem zo van de spijker af kunt halen. Het heldere licht en de scherpe schaduw versterken dit effect.

Dit soort schilderijen worden trompe-l'oeils genoemd, Frans voor ogenbedrieger. De kijker wordt op een dwaalspoor gezet en kan voor een moment denken dat er een echte vogel aan de muur hangt. De 17de-eeuwse kunstliefhebbers hielden duidelijk van zulke spelletjes.

Een deftig tijdverdrijf

Het schilderij met de dode patrijs was voor Weenix waarschijnlijk niet alleen een manier om zijn meesterschap als schilder te tonen, maar ook zijn status. Het is bekend dat hij een landgoed bezat: Huis ter Mey,  ‘twee uren boven Uitrecht by het dorp de Haar’, zoals het in een 17de eeuws document heet. Een nogal deftig onderkomen voor een kunstenaar.

Weenix zal ongetwijfeld een leven geleid hebben dat  bij zo’n buiten paste.  Een onderdeel daarvan was de jacht. Hoewel deze officieel aan de adel was voorbehouden, gingen steeds meer rijk geworden burgers deze vanuit hun landhuizen beoefenen. Zij imiteerden maar al te graag een adellijke levensstijl en lieten zich portretteren in jachtkostuum. Ook stillevens van hun jachtbuit werden steeds populairder. Vanaf het midden van de 17de eeuw werd dat zelfs een apart specialisme binnen de stillevenkunst.

De patrijs van Weenix kan dus ook gezien worden als de jachttrofee van een rijke edelman.