Informatie

Alle informatie pagina resultaten

Collectie

Alle collectie resultaten
Verouderde browser

We zien dat je een verouderde browser hebt. Het kan zijn dat deze site daardoor niet goed weergegeven wordt. We adviseren je om je browser te updaten, indien mogelijk, naar de laatste versie.

Sluiten

De obsessie van George Stubbs: de anatomie van een paard

George Stubbs volgde anatomisch onderwijs in een ziekenhuis in York. Deze anatomische lessen waren voornamelijk gericht op het menselijk lichaam. Toch besloot Stubbs al snel om juist in de anatomie van paarden te duiken. Hoe ging Stubbs hierbij te werk? Hoe kwam hij tot zijn levensechte paardenportretten? Waar houdt een passie op en begint de obsessie?

george stubbs anatomie tekening

George Stubbs, Studie voor ‘De Eerste Anatomische Tabel van het Skelet van het Paard: zijaanzicht’, c.1756-1758, Londen, Royal Academy of Arts

Stubbs' keuze voor de anatomie van paarden

In York is Stubbs op het idee gekomen om zich te richten op de bestudering van de anatomie van het paard. Naast de mens was het paard het enige dier waaraan eerder exclusief een anatomische publicatie was gewijd. De belangrijkste studie tot dan toe, 'Dell'Anatomia et dell'informita del Cavallo', uit 1598, voldeed echter niet meer aan de 18e-eeuwse wetenschappelijke standaard. George Stubbs, die een flinke uitdaging niet uit de weg ging, zag dit als dé kans om zich te profileren. Hij was ervan overtuigd dat je om een paard waarheidsgetrouw te kunnen weergeven, je moet weten hoe het in elkaar zit. Dus besloot hij om zelf paarden te gaan ontleden.

Stubbs werkwijze: fascinerend en behoorlijk merkwaardig

Uit Stubbs' memoires kunnen we opmaken hoe hij te werk ging. Zo is bekend dat de (veelal oude) paarden speciaal voor de ontledingen werden gedood. Dat kon ook niet anders: in de 18de eeuw was het onmogelijk om paarden die een natuurlijke dood gestorven waren, gekoeld te bewaren en te vervoeren. Stubbs trok zich voor de ontledingen terug op een boerderij met een grote schuur in Horkstow. Nadat de paarden dood waren gebloed, werd er een was-achtige vloeistof in de aders en zenuwen geïnjecteerd om de natuurlijke vorm te behouden. Het paard werd vervolgens met haken aan een metalen staaf gehangen, die aan het plafond van zijn werkplaats was bevestigd. De hoeven rustten op een horizontale plank, waardoor het paardenlichaam een staande houding kreeg. Stubbs werkte gemiddeld zes tot zeven weken aan één kadaver. Hij haalde het paard laagje voor laagje uit elkaar. Zo kreeg hij inzicht in de verschillende spierlagen. Na zoveel weken moet de stank ondraaglijk zijn geweest, maar niets weerhield Stubbs van zijn studie. De prachtige anatomische tekeningen die bewaard zijn gebleven geven een indrukwekkend beeld van Stubbs' toewijding en nauwkeurigheid. Het is lastig voor te stellen dat ze onder zulke Spartaanse condities zijn ontstaan.

The Anatomy of the Horse

In 1766, 10 jaar na de start van zijn project, publiceerde Stubbs het boek The Anatomy of the Horse - all done from Nature. Een baanbrekende publicatie van ruim 50.000 woorden en geïllustreerd met 18 gedetailleerde prenten. De kunstenaar kreeg internationaal veel waardering voor zijn boek: het werd hét standaardwerk op het gebied van de anatomie van het paard. Kunstenaars, anatomen, dierenartsen en paardenliefhebbers maakten er dankbaar gebruik van. Het was een prachtige publicatie waarin anatomische wetenschap en kunstenaarschap op spectaculaire wijze samenkwamen. De tentoonstelling George Stubbs - De man, het paard, de obsessie bevat naast 13 schilderijen ook 10 anatomische tekeningen van Stubbs en twee exemplaren van het boek The Anatomy of the Horse.

Lees meer over de man achter de paarden schilderijen of over de paarden die hij portretteerde.

 

george stubbs anatomie tekening

George Stubbs, Studie voor ‘De Derde Anatomische Tabel van het Skelet van het Paard: achteraanzicht’, c.1756-1758, Londen, Royal Academy of Arts

 

Blijf op de hoogte